Zentrum für Dialog und Gebet in Oświęcim

Frühere Ausstellungen

  • Podróż w pamięci. Peron 21


    Historia jednego transportu

    Wystawa poświęcona jest transportowi z dnia 30 stycznia 1944 r., jednemu z 15 transportów RSHA Żydów włoskich deportowanych do KL Auschwitz z centralnego dworca kolejowego w Mediolanie. Transport liczący 605 osób, dotarł do KL Auschwitz 6 lutego 1944 r. Spośród 605 deportowanych wojnę przeżyło 20 osób. Wystawa prezentuje losy kilkunastu rodzin żydowskich, których członkowie znaleźli się w transporcie z 30 stycznia 1944 r. Historia tych ludzi ilustrowana jest ich rodzinnymi fotografiami, dokumentami.

    Wystawa przygotowana przez Stowarzyszenie Dzieci Szoah, Urząd do Spraw Kultury gminy Żydowskiej w Mediolanie oraz Fundację Centrum Dokumentacji Żydowskiej w Mediolanie. Wystawa powstała pod patronatem Prezydenta Republiki Włoskiej. W przygotowaniu wersji polskiej organizatorów wsparły: Konsulat Generalny Rzeczypospolitej w Mediolanie i Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu.

  • Ludzie ludziom zgotowali ten los


    Międzynarodowy konkurs plastyczny


    Wystawa podsumująca konkursu, którego celem jest upamiętnienie ofiar holocaustu i ludobójstwa, szerzenie prawdy historycznej o KL Auschwitz-Birkenau i Monowitz. Biorą w nim udział uczestnicy placówek wychowania pozaszkolnego oraz uczniowie wszystkich typów szkół w grupach wiekowych: 11-15 lat, 16-21 lat.

     

     

    _______________

    Kontakt:
    Młodzieżowy Dom Kultury nr 1
    ul. ks. kard. A. Hlonda 1
    43-100 Tychy
    Tel.: (0-32) 227-30-59
    Fax: (0-32) 227-30-59
    E-mail: mdk1tychy@wp.pl


  • Fundacja „Park Pojednania - Ogrody Europy w Oświęcimiu”


     


    Fundacja Park Pojednania - Ogrody Europy w Oświęcimiu powstała w 2004r.

    Wg Pani Elżbiety Wichrowskiej - Janikowskiej, Przewodniczącej Rady Fundacji, Ogrody Europy maja symbolizować możliwość pojednania ludzkości w imię przyszłości oraz służyć pamięci przeszłości związanej z II wojną światową. Park będzie pełnił również rolę edukacyjną -poprzez planowane ścieżki edukacyjne młodzież będzie pogłębiać swą wiedzę w dziedzinie zoologii i botaniki. Ogrody staną się miejscem wystaw plenerowych, wieczorów poezji, koncertów...

    Ogrody Europy maja stać się przyczyną zmiany wizerunku Oświęcimia, postrzeganego dotychczas tylko i wyłącznie jako miasta gdzie znajduje się największy hitlerowski obóz zagłady. Ideą Fundacji jest stworzenie Parku jako pomnika pamięci ofiar Holokaustu oraz jako symbolu życia - symbolem tym ma być właśnie przyroda, stale odradzająca się, zaprzeczając tym samym śmierci i zniszczeniu.

     

    Więcej...

  • Wystawa: Dezercja - Odwaga czy zdrada?

     

    dezercja

     


    Biblioteka Pokojowa / Muzeum Antywojenne z Berlina i Centrum Dialogu i Modlitwy zapraszają na wystawę poświęconą przeciwnikom faszyzmu w Niemczech w okresie władzy hitlerowskiej.

    Między 1939 a 1945 rokiem ponad 30 tysięcy dezerterów z armii niemieckiej i przeciwników wojny zostało skazanych na śmierć. Na wystawie ukazano losy 50 osób.

     

    Miejsce wystawy: Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu

    Wystawa dostępna dla zwiedzających do 9 października.

  • Ślady historii w Oświęcimiu


    „Ślady historii w Oświęcimiu"

    od maja 2005


    Prace, które powstały podczas polsko-niemieckich warsztatów artystycznych
    dla osób niesłyszących i niedosłyszących w styczniu 2002 r.
    w Międzynarodowym Domu Spotkań Młodzieży w Oświęcimiu.

     

    Organizatorka projektu, pani Ewa Guziak pisze o niej m.in.:

    „W seminarium uczestniczyła młodzież z Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Głuchych w Warszawie i młodzież z Zawodowego Kolegium dla osób z zaburzeniami słuchu w Essen.

    Tematem przewodnim seminarium było zaznajomienie młodzieży z historią Oświęcimia, zarówno ta odległą sprzed 800 lat, jak i tą najtrudniejszą, nie tak dawną, związaną z obozem koncentracyjnym. Młodzież została zapoznana z wszystkimi aspektami historii miasta, co stanowiło punkt wyjścia dla poszukiwań i artystycznych wyznań.

    Kalina Dulko - malarka - poprowadziła uczestników seminarium ulicami współczesnego Oświęcimia odkrywając przed nimi jednocześnie urok starych kamienic, uliczek, kościołów. Ona także prowadziła artystyczną część seminarium, w czasie której młodzież opowiadała (malując na szkle i komentując swoje prace) własną historię o postrzeganiu miasta.

    (...) Obrazy są wyrazem emocji, zapisem zmagania się młodych ludzi z lękiem, niepewnością, trudną historią miasta. To bardzo osobiste historie i odrębne wizje.

    Młodzi artyści opowiadali o zabytkach używając prostych form, niewyszukanych barw, zwyczajnych słów. W komentarzu do obrazów odnajdziemy myśli, które towarzyszyły im w czasie poszukiwania swoich miejsc w Oświęcimiu. Każde poszukiwanie, w które się angażujemy, wiąże się z odkryciem pewnej prawdy o sobie, swoich emocjach, o miejscu. Utrwalenie efektów swoich poszukiwań i odkryć na obrazach malowanych na szkle i w komentarzach słownych to jak pozostawienie cząstki siebie - ofiarowanie swojego serca i duszy ludziom, miejscom."


  • Wystawa "Oni tu byli"

    W dniu 20 października 2010 odybyło się otwarcie wystawy, jaka została przygotowana przez Krakowską Fundację Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu i Marka Księżarczyka

     



     

     

    "Oni tu byli"


     

    himmler

     

     

     

    PROGRAM OTWARCIA WYSTAWY
    w Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu

     

    Słowo wstępne o wystawie - Marek Księżarczyk


    Załoga SS w KL Auschwitz wg Józefa Paczyńskiego - więźnia obozu KL Auschwitz

     

    Zwiedzanie wystawy

     

    Relacja dr Adama Cyry, staszego kustosza PMA-B z otwarcia wystawy:

     

    Wystawa „Oni tu byli", której uroczyste otwarcie nastąpiło w Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu 20 października 2010 r., opracowana została według scenariusza Marka Księżarczyka na podstawie odnalezionej dokumentacji, związanej z załogą SS w KL Auschwitz. Ta niecodzienna ekspozycja powstała głównie dzięki życzliwości i pomocy dyrektora Centrum Dialogu i Modlitwy, ks. Jana Nowaka.
    Marek Księżarczyk, wiceprezes Oddziału Miejskiego Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem w Oświecimiu, wiosną tego roku dowiedział się, że jeden z mieszkańców Oświęcimia w trakcie remontu swojego domu, odkrył kiedyś na strychu dokumenty, dotyczące głównie lekarzy i aptekarzy SS z KL Auschwitz. Zachowało się ich około trzysta.

    Znalazca tych dokumentów pozwolił część z nich zeskanować. Wśród nich są np. imienne upoważnienia do pobrania przez wspomnianych powyżej esesmanów przydziałów masła i cukru. Na jednej z takich kartek żywnościowych znajduje się nazwisko lekarza oddziałów SS w KL Auschwitz, Horsta Fischera, sądzonego po wojnie w NRD i straconego  w 1966 r., na innej natomiast nazwisko Heinza Thilo, lekarza oddziałów SS  i lekarza obozowego m.in. w obozie cygańskim w KL Auschwitz II-Birkenau, zmarłego 13 maja 1945 r., czy też nazwisko aptekarza SS, Victora Capesiusa.

    Dr Victor Capesius był sądzony  w 1965 r. podczas drugiego procesu nazistowskich zbrodniarzy we Frankfurcie nad Menem. Skazano go wówczas na dziewięć lat więzienia, lecz na poczet kary zaliczono mu wcześniejszy pobyt w areszcie i wolność odzyskał już w 1968 r. Zmarł w Göppingen w 1985 r.

    Podczas otwarcia wystawy zaprezentowana została książka Dietera Schlesaka, poświęcona życiu i zbrodniczej działalności tego aptekarza SS z KL Auschwitz. Jej autor, wieloletni tropiciel śladów zbrodni Viktora Capesiusa, urodził się w 1934 r.  w Sighisoara na terenie Transylwanii (Siedmiogrodu) w Rumunii. Pochodził  z rodziny niemieckiej i dopiero w 1969 r. zamieszkał w Republice Federalnej Niemiec. Na rynku księgarskim w Polsce od niedawna dostępna jest jego książka, stanowiąca tłumaczenie z języka niemieckiego, zatytułowana "Capesius - aptekarz oświęcimski" (Kraków 2009, str. 342).

    W otwarciu wystawy uczestniczył były więzień KL Auschwitz, Józef Paczyński (nr obozowy 121), mieszkający dzisiaj w Krakowie, który w tym obozie był więziony cztery lata i siedem miesięcy, pracując jako fryzjer. Józef Paczyński widywał często Viktora Capesiusa, wykonując swoją pracę w zakładzie fryzjerskim, który znajdowal się obok apteki SS. Ponadto strzygł komendanta obozu Rudolfa Hőssa,  o czym tak opowiedział podczas otwarcia tej wystawy:  „Pracowałem sumiennie, esesmani to chyba doceniali, niektórzy mnie nawet lubili. Pewnego razu wykryto, że Arno Böhm kradnie towar dla niemieckich prostytutek osadzonych w obozie. Nowy kapo, który go zastąpił, miał dalej strzyc Hössa, ale zrobił to tylko raz i ponownie komendant się nie zjawił. Zamiast Hössa przyszedł podoficer z kompani wartowniczej i polecił przysłać "kleine Pole" do komendanta. "Kleine Pole" (mały Polak) to byłem ja. Ręce i nogi mi się zatrzęsły. Spakowano mi maszynkę, naostrzono brzytwy, po czym zaprowadzono do willi Hössa. W drzwiach czekała już jego żona. Odprawiła podoficera i skierowała mnie na I piętro do łazienki. Wkrótce zjawił się komendant. Stanąłem na baczność, powiedział tylko "kein wort!" (ani słowa) i usiadł na fotelu. Bałem się strasznie. Na szczęście widziałem wcześniej, jak Arno strzygł Hössa. Najpierw podgoliłem włosy nad uszami, potem resztę wyrównałem maszynką. Podziękowałem i wyszedłem. Odtąd niemal co tydzień przychodził po mnie podoficer".

    Niezwykłe dokumenty przeleżały w zapomnieniu ponad pół wieku. Wsród nich jest także imienny przydzial dodatkowej żywności dla Hedwig Hőss, żony komendanta obozu. Obecnie wszystkie te dokumenty posiada ich znalazca, który prosił o niepodawanie swojego nazwiska i zachowanie jego anonimowości.

     

     



     

  • Pierwszy transport więźniów 14 czerwca 1940r

    Za datę uruchomienia KL Auschwitz przyjmuje się 14 VI 1940 r., to jest dzień, w którym hitlerowcy skierowali do obozu pierwszy transport więźniów politycznych - 728 Polaków z więzienia w Tarnowie. W tarnowskim więzieniu, traktowanym przez władze okupacyjne także jako punkt zbiorczy, osadzono więźniów m. in. z Krakowa, Zakopanego, Rzeszowa, Jarosławia, Przemyśla, Sanoka, Nowego Sącza.

    Większość pierwszego transportu stanowili młodzi ludzie: gimnazjaliści, studenci, wojskowi. Wśród starszych wiekiem znajdowali się przedstawiciele różnych zawodów: prawnicy, nauczyciele, księża, robotnicy, chłopi. Kilka osób było pochodzenia żydowskiego.

    Aresztowano ich jesienią 1939 r. lub na wiosnę 1940 r., wielu podczas próby przedostania się poprzez Węgry do Polskich Sił Zbrojnych we Francji i Wielkiej Brytanii, innych za działalność konspiracyjną oraz w ramach realizacji zarządzonej przez Generalnego Gubernatora Hansa Franka akcji A-B wymierzonej przeciwko polskiej inteligencji. Ponadto w pierwszym transporcie znalazły się osoby aresztowane podczas ulicznych obław.


    PM-AB

     

  • Wizyta w Auschwitz

    Wystawa Gosci/Przyjaciół z Moenchengladbach o wizycie w obozie Auschwitz-Birkenau w roku 2002

  • 2014.05.03 Friedens Bibliothek, Berlin

    "Die gefährlichste Krankheit"

    Ausstellung - Friedensbibliothek Berlin

    (03. - 31.05.2014)

    „Die Entwurzelung ist bei weitem die gefährlichste Krankheit der menschlichen Gesellschaft.“, so beschreibt es die französische Philosophin Simone Weil.
    Mit der Ausstellung „Die gefährlichste Krankheit“, die am dem dritten Mai im Zentrum für Dialog und Gebet eröffnet wird, nimmt sich die Friedensbibliothek des Antikriegsmuseums Berlin dieser Thematik an.
    Neben Texten der Philosophin Weil aus den 30er und 40er Jahren zeigt die Ausstellung auch großformatige Bilder berühmter Fotografen wie Ansel Adams, André Kertesz und August Sander wodurch sie die Fragen der Ein- und Entwurzelung von der Weimarer Republik bis zur Gegenwart aufzeigt.
    Die Ausstellung wird bis zum 31.05.2014 im Zentrum zu sehen sein und steht für jeden offen.

  • Ausstellung „Menschen im Krankenbau in Auschwitz“

     wystawa-ludzie-w-szpitalu-obozowym-400Die Ausstellung „Menschen im Krankenbau in Auschwitz“ erzählt die Geschichte des Krankenbaus in Auschwitz am Beispiel des Blocks 28 auf dem Gelände des Stammlagers Auschwitz I. Die Ausstellung schildert die Schicksale von Menschen, die als Patienten oder Häftlings-Krankenbaupersonal in diesem Block waren. 

    Block 28, der im ursprünglichen Zustand erhalten wird, war während der gesamten Zeit des Bestehens des Lagers der Hauptkrankenbau im Stammlager. Hier „bewarben“ sich die Kranken, um in den Krankenbau aufgenommen zu werden: In der Ambulanz fiel die Entscheidung über ihr weiteres Schicksal: Aufnahme im Krankenbau, oder, was am häufigsten geschah, lediglich einmalige ambulante Hilfe.
    Neben der Ambulanz und der sogenannten „Stube 7“, in der die neu angekommenen Patienten untergebracht wurden, gab es im Erdgeschoss des Blockes 28 einige kleinere Räume. Dort „empfingen“
    die Laryngologen und Radiologen unter den Häftlingsärzten die Patienten, es gab einen seperaten „Massageraum“, ein Analyselabor, eine Kräuterapotheke, einen kleinen Operationssaal, der ebenfalls als Sektionssaal diente, und sogar eine Diätküche. Im ersten Stock befanden sich eine „innere Station“ und Räume für das Häftlings-Krankenbaupersonal. So war alles perfekt organisiert – gerade so, wie es in jedem Krankenhaus sein sollte, in dem Menschenleben gerettet werden.
    Es lohnt sich die Frage zu stellen, ob das Krankenhaus in Auschwitz solch ein Ort war? Wurde dort für jeden Bedürftigen Hilfe bereitgestellt? Wurden dort Menschenleben gerettet, und wenn ja, auf welche Weise? Die Ausstellung „Menschen im Krankenbau in Auschwitz“ versucht, Antwort auf diese Fragen zu geben.
    Die für die Ausstellung benutzten Materialien, insbesondere die in Fragmenten erhaltenen Krankenbücher aus dem Krankenbau, stammen aus den Archiven und Sammlungen des Staatlichen Museums Auschwitz-Birkenau. Unterstützung kam auch von Institutionen wie dem Nationalen Digitalen Archiv, dem Holocaust Museum, Yad Vashem in Jerusalem, sowie Schulen und Universitäten, zu denen die Häftlingen Verbindung hatten.
    Große Hilfe bei der Rekonstruktion der individuellen Schicksale ehemaliger Häftlinge erhielten wir von deren Familien, die sich bereit erklärten, uns zuvor unbekannte Andenken an ihre Angehörigen zur Verfügung zu stellen. Ohne die Zusammenarbeit mit diesen Familien wäre die vollständige Geschichte zahlreicher Häftlinge unbekannt, und diese Ausstellung wäre um einiges ärmer.

  • Ausstellung: ENDE UND ANFANG – VERWEIGERUNG UND WIDERSTAND

     

    Das Antikriegsmuseum/Friedensbibliothek der Evangelischen Kirche in Berlin-Brandenburg-Schlesische Oberlausitz und das Zentrum für Dialog und Gebet laden sehr herzlich ein zur Ausstellung über die letzten Jahre des Zweiten Weltkriegs und die ersten Jahre des Neubeginns, aber auch den Mut zu Verweigerung und Widerstand.

    ENDE – das sind die Jahre 1943-1945. Es sind Bilder zu sehen von endlosen Flüchtlingsströmen, von hingerichteten Zivilisten, von zerstörten Städten, vom „letzten Aufgebot”, von einem Spruchband vor Ruinen - „Wir grüßen den ersten Arbeiter Deutschlands – Adolf Hitler“ -, angebracht am 20.April 1945.

    ANFANG – Gleich nach der deutschen Kapitulation machte sich von Prag aus der junge tschechische Fotograf Jindrich Marco auf den Weg nach Berlin und fotografierte so die unmittelbare Nachkriegszeit - den Anfang. Die Aufnahmen gehören mit zu den besten, die in dieser Zeit entstanden sind. Er war in Dresden, in Leipzig, in Berlin, später in Budapest, London, Paris und Warschau.

    Die Ausstellung zeigt Bilder vom Enttrümmern, Aufräumen, dem Leben ohne Kohlen und mit wenig Nahrung – und einen alten Mann, der inmitten der Trümmer auf zwei Bänken einige Bücher liegen hat: der erste Buchhändler, Berlin 1945. 

    LEBEN IST ANFANGEN – Dieser Teil der Ausstellung ist vom Frühjahr 1945 bis zum Jahr 1949 gespannt. Es sind einerseits die Jahre des Aufbaus, des Beginns, der besseren Zukunft; aber es begann schon damals, wie Walter Kolbenhoff sich erinnert, das totale Vergessen: Faschismus, Machthunger, Massenmord, Länderraub – niemand wollte mit den Ungeheuerlichkeiten etwas zu tun haben. Man war sich keiner Schuld bewusst, es war aus dem Gedächtnis ausgelöscht.

    VERWEIGERUNG UND WIDERSTAND – Das Bindeglied in der Ausstellung zwischen der Zeit „davor“ und „danach“ bilden 45 Portraits von Menschen, die sich verweigerten oder im Widerstand tätig waren. Es sind u.a Clara Grunwald, Franz Jägerstätter, Dietrich Bonhoeffer, Heinrich Böll, Sophie und Hans Scholl, Theodor Haecker, Käthie Kollwitz, Hugo Sonnenschein und Otto Weidt. Bekannte und unbekannte Namen, die sich für ein anderes Deutschland eingesetzt hatten, und von denen zu viele eines frühen Todes starben.

    Ort der Ausstellung: Zentrum für Dialog und Gebet in Oświęcim

    Ausstellung für Besucher geöffnet bis zum 3. November 2012

    koniec i poczatek
  • Ausstellung „Der Traum von einem anderen Deutschland“

    16.08- 24.09.2013 Friedensbibliothek des Antikriegsmuseums der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg

    Ausstellung „Der Traum von einem anderen Deutschland“


    „Das Gesetz ändert sich, das Gewissen nicht.“
    (Sophie Scholl)


    wystawa marzenie o innych niemczech

     

    Als der NS-Reichspropagandaminister Joseph Goebbels am 18. Februar 1943 im Berliner Sportpalast den „totalen Krieg“ ausrief, verteilten die Geschwister Scholl Flugblätter an der Universität München, in denen sie zum Widerstand aufriefen. Kurze Zeit später wurden sie verhaftet, in einem Schauprozess zum Tode verurteilt und hingerichtet. Dieses Jahr markiert den 70. Jahrestag ihrer Hinrichtung.

    Die Widerstandsbewegung „Weiße Rose“, deren Mitglieder u.a Sophie und Hans Scholl waren, steht beispielhaft dafür, wie wichtig es ist, nachzudenken und das Hier und Jetzt kritisch zu reflektieren. Von zunächst glühenden Anhängern der Hitler-Jugend und des Bund Deutscher Mädel entwickelten sie sich zu den uns heute bekannten Widerstandskämpfern gegen Hitlers Regime. Diese innere Wandlung lässt auch die Ausstellung „Der Traum von einem anderen Deutschland“ erahnen

    200 großformatige Schwarz-Weiß-Fotos, die den Alltag zeigen - Inflation und Arbeitslosigkeit aus der Zeit vor 1933, frenetische Jubelbilder, Olympia 1936, Konzentrationslager, Warschauer Ghetto und ein in Trümmern liegendes Deutschland - stehen hier Seite an Seite mit Privatfotos von Hans und Sophie Scholl, Willi Graf, Alexander Schmorell und Christoph Probst und 60 Zitaten. Ausführlich dokumentiert die Ausstellung Passagen aus Flugblättern der Widerstandsgruppe, aus Tagebüchern und Briefwechseln. Die Aufzeichnungen zeigen die große Menschlichkeit und den Widerstandswillen der Mitglieder der „Weißen Rose“ in einer unmenschlichen Zeit.

    Die Ausstellung möchte auf diese Weise nicht hauptsächlich die Geschichte der „Weißen Rose“ mit Daten und Fakten dokumentieren. Ihr Ziel liegt vielmehr darin, die geistigen Hintergründe der Widerstandsbewegung aufzuzeigen. Nicht zuletzt rüttelt uns die Realität unserer jüngsten Geschichte auch heute noch auf, appelliert an unsere Menschlichkeit und fordert uns auf, gegen Ungerechtigkeit und Menschenrechtsverletzungen einzustehen. Die Ausstellung wurde durch die Friedensbibliothek des Antikriegsmuseums der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz erstellt, die es sich zum Ziel gesetzt hat, Menschen vor den Gefahren kriegerischer Auseinandersetzungen zu warnen und Beispiele für die friedliche Lösung von Konflikten zu geben.

    Die Ausstellung „Der Traum von einem anderen Deutschland“ ist 1993 entstanden und war bereits in 200 verschiedenen Städtchen und Gemeinden und auch im Deutschen Bundestag zu sehen.

    FOTOS

  • 2015.04.30 - „Entfernung von der Truppe – Kriegsdienstverweigerung und Desertion im Dritten Reich“

    „Entfernung von der Truppe – Kriegsdienstverweigerung und Desertion im Dritten  Reich“

    30.04 - 10.06.2015

     

    Ausstellung der Friedensbibliothek und des Antikriegsmuseums

    der Evangelischen Kirche in Berlin - Brandenburg

     

    Während des Zweiten Weltkriegs wurden 30.000 Urteile durch die Nazijustiz gegen Kriegsdienstverweigerer und Deserteure ausgesprochen. 20.000 davon wurden vollstreckt, d.h. 20.000 Menschen wurden hingerichtet.

    Die Ausstellung ist das Ergebnis mehrjähriger Recherchen, die durch Jochen Schmidt, Mitarbeiter der Friedensbibliothek der Evangelischen Kirche im Antikriegsmuseum Berlin-Brandenburg, durchgeführt wurden.

    Diese Ausstellung greift ein interessantes und breitgefächertes Themenspektrum auf. Deserteure und Fahnenflüchtige sind in der Öffentlichkeit verstoßen bzw. schlecht behandelt worden. Zudem sah man Deserteure über lange Zeit nicht als Kriegsopfer an.

    Mit der Ausstellung möchte man die Opfer der NS-Militärjustiz ehren und versuchen das Thema in die Öffentlichkeit zu tragen um auch eine entsprechende Verarbeitung ankurbeln zu können. Dem Aussteller ist dies durch die aussagekräftige Auswahl an Bildmaterial und passenden Textausschnitten gelungen. Die Vielzahl an Bildern regt auch zum Nachdenken und weiterem Recherchieren über dieses selten behandelte Thema an.

    Am 17. Mai 2002 hob der Deutsche Bundestag unter dem Widerstand der Bundesländer Bayern und Sachsen die Urteile, die durch die NS-Militärjustiz verhängt wurden, endgültig auf. Für die meisten Betroffenen kam diese Aufhebung der Urteile und die gleichbedeutende Ehrenrettung zu spät. Doch dadurch ist bereits ein großer Schritt in Richtung Aufarbeitung der NS-Militärjustiz und deren Geschichte getan.

    Die Ausstellung wird bis zum 10. Juni 2015 im Zentrum zu sehen sein und steht für jeden offen.

Kontakt


Krakowska Fundacja
Centrum Dialogu i Modlitwy
w Oświęcimiu
ul. M. Kolbego 1, 32-602 Oświęcim

tel.: +48 (33) 843 10 00
tel.: +48 (33) 843 08 88
fax: +48 (33) 843 10 01

Pädagogische Abteilung: education@cdim.pl
Rezeption: reception@cdim.pl

GPS: 50.023625°N, 19.19856°E

Facebook

Umsetzung: Wdesk
2017 © Zentrum für Dialog und Gebet in Oświęcim Polityka cookies
schließen
Ten serwis, podobnie jak większość stron internetowych wykorzystuje pliki cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. | Polityka cookies